Sinds kort huppelt er bij ons een nieuw katertje over de vloer. Hij heet Ezio en is bijna zes maandjes oud. Hij heette eerst Bekkie, maar omdat hij overal op en in klimt hebben we hem vernoemd naar het hoofdpersonage uit de game Assassin's Creed, die ook overal op en in klimt.

Donder, onze moddervette zitzakimitatrice, die inmiddels op dieet is gezet, vond het eerst maar niks. Blazen, grommen, wegrennen. Ezio vond dat waarschijnlijk hilarisch, want die trok zich er helemaal niks van aan. Maar nu kunnen ze het al heel goed met elkaar vinden. Of er sprake is van vriendschap of gedoogbeleid zal de tijd leren.

Ezio is vandaag wat ziekjes. HIj ligt te slapen in de voor hem veel te grote hangmand aan de verwarming, maar morgen moet hij naar de dierenarts. Voor een onderzoekje, want het arme ding had bloed bij de ontlasting en andere symptomen waardoor wij nou vrezen dat het een gardiabesmetting is. Ik hoop dat het wat anders is, want dat zou betekenen dat we van alles moeten ontsmetten. En dat we de katten moeten wassen.

Gelukkig is Ezio echt een waterkatje. Hij springt met veel plezier in de afwasbak, vindt het heerlijk als we water over hem heen gieten en is ook niet bang voor de kraan. Maar Donder en water… ik vrees dat we met wondzalf en in badkleding ons moeten opsluiten in de badkamer…

Later update!

Donder de kat heeft een tijd geleden een gigantische bloempot inclusief inhoud (de plant Eendepootje) van de vensterbank geflikkerd. De pot heeft het overleefd, de plant minder. Hij deed het nog wel, maar er was een hele hap uit en wat er over was, bleek al maanden geleden eigenlijk te groot te zijn voor de pot waar-ie in zat. Ik had de plant met de beschadigde kant naar het raam gedraaid, maar stiekem ergerde ik me mateloos aan de uit de kluiten gewassen gehavende plant, die ook nog eens plakkerig begon aan te voelen waardoor het hele raam van een kleeflaag werd voorzien waar Kukident nog het spreekwoordelijke puntje aan kan zuigen.

Afijn, vandaag kriebelden mijn groene vingers dus nog voor de Arbeidsvitaminen goed en wel begonnen waren, zat ik op de fiets naar het tuincentrum. Veel planten konden om verschillende redenen meteen worden afgekeurd. Ze konden niet tegen fel zonlicht (#fail, want ze staan voor het raam waar de meeste zon per dag op staat), ze hadden sprietvormige blaadjes (#fail, want die vreet Donder op), ze hadden bloemetjes (#fail, want die gaan bij mij toch stuk), of ze vergden intensieve verzorging (#fail, want ik vergeet nogal eens water te geven). En zo zag ik schitterende planten aan mijn neus voorbijgaan.

Tot ik vlak bij de uitgang een aloe vera zag staan. Een plant die je niet mag bijvoeden, die maar eens in de twee weken water wil, die zonlicht kan verdragen, met rechtopstaande stengelvormige blaadjes en compleet bloemloos. Dat ging 'm worden. Dat-ie belachelijk duur was, voor een plant, nam ik maar voor lief.

Nou staat-ie mooi te wezen voor het raam. Twee sorbetparasolletjes erbij in voor de finishing touch. Maar toen vond ik het raam niet af. Te veel inkijk, te veel glas. Gelukkig hadden ze bij de Gamma een ruime keuze aan plakfolie, wat het immense raamoppervlak inmiddels lekker breekt. Nu is het af. Kan ik weer door een opgeruimd raam kijken.

Is me ook wat. Ik zou voor Silvie de tuin een beetje in de gaten houden, maar wie kon vermoeden dat er een heuse storm overheen zou razen?

Op het balkon was het al triest gesteld. Een van onze twee zonnebloemen heeft het loodje gelegd, en er zijn toppen uit tomatenplanten geknakt. Gelukkig zaten er nauwelijks tomaten aan die takken, maar jammer is het wel.

Maar toen ik de stormschade opnam op de tuin, was het net een graadje erger, want daar was ook nog eens de regen met bakken tegelijk op neergeregend. Met als gevolg verrotte tomaten, een vernielde aardappelplant, afgerukte zonnebloemtakken. Als je daarbij nog rekent dat de basilicum, courgette, bonenstruiken en komkommer ook nodig gesnoeid moeten worden, en alles behoorlijk uit de kluiten is gewassen, denk ik niet dat ik veel van Silvie zal zien deze vakantie.

Gelukkig mag ze nog even ontspannen, want ons jaarlijkse midgetgolftoernooi zit er nog aan te komen en als het weer meezit gaan we ook nog naar de kunstmarkt in Ootmarsum.

Afgelopen zaterdag was de boeskool weer eens los en ik had Silvie zover gekregen om te gaan exposeren (want ze tekent). Ik had een paar visitekaartjes gemaakt, maar er bleek zoveel vraag naar haar werk te zijn, dat we 's avonds meteen maar een hele stapel bij Vistaprint hebben besteld. En er is nu ook een website: www.silvieroosjen.nl , waar je al haar werk kunt bewonderen…

Leuk: de geredigeerde kopietjes van mijn manuscript die ik her en der aan proeflezers heb uitgedeeld, beginnen binnen te druppelen, met aantekeningen wat anders moet en beter kan. Ondertussen zowaar inspiratie gekregen voor een tweede deel

Cool: copies of my manuscript that I have sent to proofreaders are starting to come back with comments and suggestions for improvements. Have also started gathering information for a brand new second book

Zooo zeg, al weer ruim een jaar geleden dat ik voor het laatst geblogt heb. Ik schaam me het kaakrood op de schamen. Of zoiets. Komt omdat ik ben gaan Facebooken en Twitteren. Neemt veel tijd in beslag. Vooral die absurde games als FarmVille, SocialCity en Treasure Madness.

En zo heb ik dus helemaal niet gemeld dat ik inmiddels samenwoon, een kat heb, een nieuwe baan zoek en mijn neefje vier maanden naar de USA gaat. Ja, op Facebook en Twitter. Maar niet hier.

Ik pik het weer op hoor, beloof ik. Maar dan wel in een iets andere vorm. Nog geen idee hoe ik het precies ga aanpakken, maar het wordt hipper, nieuwer, anderser en up-to-dater. Omdat het gewoon ook leuk is om bij te houden.

Zij die gaan schrijven, groeten u!

Aanrader van de week: twitter.com. Ik wilde er eerst niet aan, maar vooruit, leuker dan Hyves en sneller dan Facebook. Je sms’t je status naar een nummer en twee seconden later staat het al op de twittersite. Geniaal. En je kunt je favoriete personen zelfs volgen; de halve cast van de Harry Potter-films twittert bijvoorbeeld!

Je kunt me vinden onder de naam MAVredegoor. En mocht je broerlief Marco willen twitteren: mvredegoor.

- NADELEN VAN EEN RELATIE OP EEN AFRIKAANS KANTOOR -

Ek wil ewe vrije in die berghok,
Maar ‘t ruik er naar ‘n stinksok… 
Vast ‘n baie dooie springbok.

In de nieuwe categorie Torntjes: gedichten gexefnspireerd door meesterpuntdichter Kees Torn.

KOUKLEUM

Koukleumpje, de arme schat,
Loopt verkouden door de stad.
De haard is, zo is gebleken,
Gisteren alsnog bezweken.

Wat is dat toch tegenwoordig met eredoctoraten? Ik ben daar in de regel geen voorstander van. Ik heb jaren gestudeerd, heb een studieschuld van hier tot Tokyo en heb met pijn en moeite een titel in de wacht gesleept. Nu hebben in dezelfde maand zowel Dolly Parton als Oprah Winfrey een eredoctoraat gekregen zonder ook maar iets te hebben gestudeerd. Ze komen leuk op tv over of kunnen uit volle borst een goed partijtje zingen en dus doen we met z’n allen net of ze iets verdienen dat a) geen hol met hun werk te maken heeft, waar ze b) he-le-maal niks verder mee komen en c) waar de gemiddelde Amerikaanse puber eerst nog in een nieuwerwetse klassenstrijd een beurs voor moet zien te halen.

Wat wil vooral Oprah nou helemaal uitdragen met haar eredoctoraat? "Kinders, als je uit een kutmilieu komt en geen cent te makken hebt, te arm bent om te studeren en uit pure frustratie de media opzoekt, en als je dan maar een talkshowtje presenteert die toevallig goed scoort, dan kom je ook wel aan je eredoctoraat hoor. En daar hoef je dus helemaal niet je intelligentie voor te gebruiken, of tig jaar voor in de schoolbankjes te zitten of wereldveranderd onderzoek voor te doen. Gewoon met je kop op TV, of met je kop voor een microfoon, en dan kom je uiteindelijk op precies hetzelfde diploma uit! Is me dat even een giller!"

Had ik dat nou maar geweten. Had ik gewoon vier jaar mavo kunnen doen, bij de lokale omroep aan de slag kunnen gaan en dan via de regionale en landelijke teevee alsnog professor doctor in de hoge genetische wetenschap kunnen worden. Had ik nou en een smak geld en een leuk titeltje gehad. Dan had ik wel niet dat gezellige Groningse studentenleven gekend, maar ach, als ik dan toch een smak geld heb dan koop ik gewoon mijn eigen kroeg en dan voel ik dat studentenleven dan wel achteraf, als midlifecrisis of zo.

Godsamme zeg. Als Oprah nou een wereldwijde oplossing voor de opwarming van de aarde heeft bedacht die echt werkt of als Dolly Parton nou met een altijd werkend vaccin tegen borstkanker komt aanzetten, dan snap ik het tenminste nog…